Εχθές το βράδυ θρηνήσαμε ακόμα ένα νέο παλικάρι , με τι δικαιολογία της αντιπαλότητας . Ποία είναι η σκοτεινή πλευρά του αθλητισμού και οι πραγματικοί σκοποί πίσω από ένα κοινωνικό φαινόμενο που στοιχίζει ζωές ??
Η οπαδική βία δεν είναι πια ένα μεμονωμένο πρόβλημα των γηπέδων. Έχει ξεφύγει από τα στάδια, διαπερνά τις γειτονιές, τα social media και –δυστυχώς– τις ανθρώπινες ζωές. Κάθε τόσο, ένα νέο περιστατικό σοκάρει την κοινή γνώμη: ένας νέος δολοφονείται για τα χρώματα της ομάδας του.
Πίσω, όμως, από τις κραυγές, τις σημαίες και τα καπνογόνα, κρύβεται κάτι πολύ βαθύτερο.
«Όταν ο αθλητισμός γίνεται αφορμή για φόνο, δεν έχουμε πρόβλημα με τους οπαδούς – έχουμε πρόβλημα με την κοινωνία.» . Η βία γύρω από τον αθλητισμό δεν είναι πάντα αυθόρμητη. Συχνά λειτουργεί ως εργαλείο ή βαλβίδα για άλλους σκοπούς.
Αποπροσανατολισμός της κοινωνίας
Σε περιόδους πολιτικής έντασης, τα επεισόδια και οι “μάχες” των οπαδών γεμίζουν τα δελτία ειδήσεων, αποσπώντας την προσοχή από τα πραγματικά προβλήματα: ανεργία, ακρίβεια, ανισότητες.
Μηχανισμοί ελέγχου και χειραγώγησης
Κάποιοι παράγοντες αξιοποιούν τις οργανωμένες ομάδες ως μέσο πίεσης ή πολιτικής δύναμης. Οπαδοί-στρατιώτες, πρόθυμοι να υπακούσουν χωρίς αμφισβήτηση, μπορούν να υπηρετήσουν συμφέροντα πολύ πέρα από τον αθλητισμό.
Οικονομικά κίνητρα
Ο φανατισμός πουλάει. Εισιτήρια, φανέλες, τηλεοπτικά συμβόλαια, στοιχήματα — όλα τροφοδοτούνται από τη «φλόγα» της οπαδικής αντιπαλότητας. Όσο πιο έντονο το πάθος, τόσο μεγαλύτερο το κέρδος.
Ψυχολογική εκτόνωση
Για πολλούς νέους, η συμμετοχή σε έναν πυρήνα οπαδών αποτελεί τρόπο να νιώσουν σημαντικοί, δυνατοί, μέλη μιας ομάδας που τους αποδέχεται. Όταν η κοινωνία δεν προσφέρει διέξοδο, το γήπεδο γίνεται πεδίο εκτόνωσης.
Οι δολοφονίες που έχουν σημειωθεί εξαιτίας οπαδικών διαφορών δεν είναι «εγκλήματα πάθους». Είναι εγκλήματα κοινωνικής τύφλωσης.
Κάθε φορά που ένας νέος πέφτει νεκρός για ένα κασκόλ, η κοινωνία οφείλει να κοιτάξει τον εαυτό της στον καθρέφτη: ποια πρότυπα προβάλλει, ποια αξία δίνει στη ζωή, τι είδους αθλητισμό στηρίζει.
«Δεν υπάρχουν ‘θύματα και θύτες οπαδοί’. Υπάρχουν νέοι άνθρωποι που χάθηκαν επειδή η κοινωνία τους έμαθε να μισούν.»
Η λύση δεν βρίσκεται μόνο στην αστυνομική καταστολή. Χρειάζεται παιδεία, κουλτούρα και αληθινός σεβασμός.
Τα σχολεία, οι ομάδες, οι δημοσιογράφοι και οι ίδιοι οι φίλαθλοι πρέπει να αλλάξουν αφήγημα. Ο αθλητισμός πρέπει να επιστρέψει στις ρίζες του — στην ευγενή άμιλλα, την ενότητα και την αγάπη για το παιχνίδι.
«Να μάθουμε ξανά να πανηγυρίζουμε χωρίς να θρηνούμε.» .
