Στην Ελλάδα της ακρίβειας, των χαμηλών μισθών και των αυξανόμενων οικονομικών ανισοτήτων, ένα ερώτημα παραμένει διαχρονικό και προκαλεί έντονες συζητήσεις: Ποιοι κλέβουν τελικά περισσότερο, οι φτωχοί ή οι πλούσιοι;
Από τη μία πλευρά, υπάρχουν άνθρωποι που δυσκολεύονται να καλύψουν ακόμη και τις βασικές ανάγκες της καθημερινότητάς τους. Οικογένειες που μετρούν τα ευρώ μέχρι το τέλος του μήνα, εργαζόμενοι που βλέπουν τον μισθό τους να εξανεμίζεται και συνταξιούχοι που αναγκάζονται να επιλέγουν ανάμεσα σε τρόφιμα, φάρμακα και λογαριασμούς. Από την άλλη, υπάρχουν περιπτώσεις ανθρώπων με οικονομική και κοινωνική ισχύ, για τους οποίους η παραβίαση των κανόνων μπορεί να αφορά πολύ μεγαλύτερα χρηματικά ποσά.
Η κλοπή, όμως, δεν έχει κοινωνική τάξη. Ένας άνθρωπος μπορεί να κλέψει από ανάγκη, από απληστία ή από την πεποίθηση ότι δεν θα τιμωρηθεί. Το κρίσιμο ζήτημα είναι αν όλοι αντιμετωπίζονται με τους ίδιους κανόνες και αν η Δικαιοσύνη λειτουργεί ισότιμα, ανεξάρτητα από το πορτοφόλι, τις γνωριμίες ή τη θέση κάποιου στην κοινωνία.
Όταν ένας φτωχός παρανομεί, η κοινωνία συχνά βλέπει τον παραβάτη. Όταν ένας οικονομικά ισχυρός παραβιάζει τον νόμο, το ερώτημα είναι αν θα υπάρξουν οι ίδιοι έλεγχοι, η ίδια αποφασιστικότητα και οι ίδιες συνέπειες. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι όλοι οι πλούσιοι παρανομούν ή ότι όλοι οι φτωχοί είναι αθώοι. Σημαίνει ότι η ευθύνη πρέπει να κρίνεται με βάση τις πράξεις και όχι την οικονομική κατάσταση.
Στην Ελλάδα, η συζήτηση γίνεται ακόμη πιο έντονη όταν οι πολίτες αισθάνονται ότι υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά: αυστηρότητα για τον αδύναμο και ανοχή για τον ισχυρό. Γιατί η κοινωνική αδικία δεν γεννιέται μόνο από την παρανομία, αλλά και από την εντύπωση ότι κάποιοι μπορούν να ξεφεύγουν από τις συνέπειες.
Άλλο η μικροκλοπή, άλλο η φοροδιαφυγή και άλλο η οικονομική απάτη μεγάλης κλίμακας.
Το πραγματικό ερώτημα, λοιπόν, ίσως δεν είναι μόνο ποιος κλέβει περισσότερο, αλλά ποιος έχει τη δυνατότητα να κλέψει περισσότερα, ποιος ελέγχεται και ποιος τελικά πληρώνει το τίμημα.
Γιατί σε μια δίκαιη κοινωνία, ο νόμος δεν πρέπει να μετρά τον άνθρωπο με βάση τα χρήματά του, αλλά με βάση τις πράξεις του.
Εσείς τι πιστεύετε; Στην Ελλάδα πληρώνουν όλοι το ίδιο τίμημα όταν παρανομούν ή τα χρήματα και η εξουσία εξακολουθούν να κάνουν τη διαφορά;
